Literatura historyczna ma w sobie coś niezwykle pociągającego. Z jednej strony daje nam wgląd w losy minionych pokoleń, z drugiej – opowiada uniwersalne historie o miłości, stracie, odwadze i walce o przetrwanie. „Księżycowa winnica”, najnowsza powieść Carli Montero, doskonale wpisuje się w tę konwencję, serwując czytelnikowi pełną emocji i napięcia opowieść, której długo się nie zapomina.
Akcja książki toczy się w latach 40. XX wieku, w okupowanej przez Niemców Francji. Główna bohaterka, Aldara, ucieka z Hiszpanii ogarniętej wojną domową i szuka schronienia w Burgundii. Tam wychodzi za mąż za Octave’a Montauban – spadkobiercę rodzinnej winnicy. Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że odnalazła upragniony spokój. Niestety, rzeczywistość szybko weryfikuje te nadzieje – Octave trafia do niemieckiej niewoli, a Aldara pozostaje sama w ogromnej posiadłości, otoczona niepewnością i grozą okupacji. Wkrótce w rezydencji Montauban pojawiają się nowi, niepokojący goście: młodszy brat męża, służący w niemieckiej armii oficer oraz brytyjski pilot, którego Aldara ukrywa na poddaszu. Kobieta zostaje wciągnięta w wir wydarzeń, które zmuszą ją do podejmowania trudnych, często niebezpiecznych decyzji. Walka o przetrwanie przeplata się tu z działalnością ruchu oporu, tajemnicami rodzinnymi oraz niełatwymi relacjami miłosnymi.
To, co wyróżnia tę powieść, to doskonała kreacja głównej bohaterki. Aldara nie jest postacią jednowymiarową – to kobieta pełna sprzeczności, silna, a jednocześnie podatna na emocje i wewnętrzne rozterki. Jej postawa w obliczu wojennej zawieruchy budzi szacunek – potrafi zachować godność i wiarę we własne przekonania nawet wtedy, gdy świat wokół niej wali się w gruzy. Czytelnik towarzyszy jej w każdym wyborze, współodczuwa niepokój, strach, ale też nadzieję i pragnienie wolności.
Carla Montero nie idealizuje swoich postaci. Ich losy są często brutalne, niepozbawione błędów, ale dzięki temu tak bardzo ludzkie. Nawet postacie drugoplanowe mają wyraźnie zarysowane charaktery i wpływają realnie na bieg wydarzeń. Między słowami toczy się też opowieść o ludzkiej naturze – o tym, jak wojna obnaża prawdziwe twarze ludzi i jak cienka granica dzieli bohaterstwo od zdrady. Montero znana jest z umiejętności łączenia fikcji z faktami historycznymi, i w „Księżycowej winnicy” robi to z prawdziwą maestrią. Tło wydarzeń – od szczegółów życia codziennego pod okupacją, przez działanie francuskiego ruchu oporu, aż po kulturę winiarską Burgundii – zostało oddane z niezwykłą dbałością o detale. To nie tylko opowieść o wojnie – to również historia miejsca, które mimo zawieruchy dziejowej nadal żyje swoim rytmem, kultywując tradycję, pasję i piękno. Narracja prowadzona jest płynnie, styl Montero jest dojrzały, subtelny, a jednocześnie sugestywny. Opisy winnicy Montauban mają niemal filmowy charakter – aż czuć zapach dojrzewających winogron i chłód kamiennych piwnic. To nie tylko tło – to drugi, równie ważny bohater tej książki.
„Księżycowa winnica” to książka, która zostaje w pamięci. Jest w niej wszystko, co powinno znaleźć się w dobrej powieści historycznej: emocje, napięcie, dramat, a także pięknie opisana miłość – nie tylko ta romantyczna, ale też miłość do życia, wolności i ludzi. To historia o tym, jak wojna zmienia człowieka, ale i o tym, że nawet w najciemniejszych czasach można odnaleźć promień światła. Polecam tę powieść każdemu, kto szuka czegoś więcej niż lekkiej lektury – to książka, która porusza, skłania do refleksji i pokazuje siłę kobiecego charakteru. Carla Montero po raz kolejny udowadnia, że potrafi opowiadać historie, które trafiają prosto w serce.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz