Nowe Gotham. Batman. Tom 1 Rucka Greg Martinbrough Shawn Mitchell Steven

 „Batman. Nowe Gotham – Tom 1” to komiks wyjątkowy, który w historii mrocznego rycerza pełni rolę niezwykle ważnego pomostu i swoistego nowego otwarcia. Po gigantycznym, wycieńczającym i niemal apokaliptycznym evencie, jakim była saga Ziemia Niczyja, Gotham City wreszcie wraca na mapę USA. Miasto zostaje odbudowane dzięki gigantycznym nakładom finansowym Lexa Luthora i Bruce'a Wayne'a, ale ta nowa, błyszcząca architektura to tylko fasada. Pod powierzchnią wciąż tętni ten sam stary, brudny i zepsuty organizm. Scenarzysta Greg Rucka doskonale rozumie tę dwoistość i buduje na niej intrygującą, dojrzałą opowieść detektywistyczną, która rezygnuje z taniej superbohaterskiej pompy na rzecz gęstego, miejskiego klimatu.

Główną siłą scenariusza Rucki jest przesunięcie akcentów. Batman nie walczy tu z kosmitami czy szalonymi naukowcami grożącymi zagładą świata. Zamiast tego dostajemy historię mocno zakorzenioną w realiach policyjnego dramatu i thrillera polityczno-społecznego. Nowe Gotham to miejsce, gdzie odbudowane wieżowce kontrastują z ludzką traumą po miesiącach bezprawia. Rucka genialnie portretuje społeczne napięcia, korupcję na szczytach władzy oraz zmęczenie materiału – zarówno u zwykłych mieszkańców, jak i u policjantów z GCPD. Sam Batman również musi zdefiniować się na nowo. Bruce Wayne nie jest już tylko mścicielem z jaskini; staje się administratorem kryzysowym, który musi walczyć o duszę miasta na dwóch frontach: jako zamaskowany detektyw w zaułkach i jako miliarder w salach konferencyjnych. Intryga kryminalna skupiająca się wokół tajemniczych morderstw i powrotu znanych antagonistów w bardziej stonowanych, realistycznych wersjach trzyma w napięciu właśnie dlatego, że stawki wydają się tak bardzo przyziemne i osobiste.

Wizualna strona tego tomu to absolutny majstersztyk, za który odpowiada przede wszystkim Shawn Martinbrough, wspierany przez genialne kolory powracającego do formy WildStorm FX. Rysunki w „Nowym Gotham” są gęste, kanciaste i skąpane w głębokim cieniu, co idealnie rezonuje z literackim stylem noir, jaki narzucił Rucka. Martinbrough nie stara się rysować Batmana jako półboga; jego Mroczny Rycerz to potężny, ale wciąż ludzki kształt wyłaniający się z mroku. Architektura miasta jest tu osobnym bohaterem – geometryczne kształty nowych budynków przeplatają się z ciasnymi, klaustrofobicznymi wnętrzami komisariatów czy klubów. Specyficzna, mocno ograniczona paleta barw, z dominacją chłodnych błękitów, zgniłych zieleni i głębokiej czerni, potęguje wrażenie osaczenia i emocjonalnego chłodu, który bije od zniszczonych przez los postaci. To komiks, który bardziej się czuje, niż tylko ogląda, a każdy kadr idealnie współgra z ciężkim, melancholijnym tonem opowieści.

„Nowe Gotham – Tom 1” to pozycja obowiązkowa dla fanów, którzy w historiach o Batmanie szukają czegoś więcej niż tylko widowiskowych walk. To powrót do korzeni postaci jako Największego Detektywa Świata, podany w nowoczesnej, niezwykle eleganckiej i dojrzałej formule. Rucka i Martinbrough stworzyli dzieło, które przetrwało próbę czasu, oferując fascynujące studium miasta podnoszącego się z gruzów oraz ludzi, którzy próbują w nim przetrwać. Komiks ten udowadnia, że najciekawsze opowieści o zamaskowanym krzyżowcu to te, w których potwory nie mają nadprzyrodzonych mocy, a największym wyzwaniem jest naprawienie systemu, który zawiódł na każdej możliwej linii.

Brzdące z Troy Arleston Christophe Tarquin Didier

 No i kolejny dodatek do „Lanfeusta” trafił na polski rynek. Sam „Lenfesut” (a wiele było serii o tym bohaterze, także całe mnóstwo pobocznych, często lepszych nawet niż główny cykl) to już kawał kultowego komiksu, o którym słyszał chyba każdy miłośnik europejskich opowieści rozrywkowych. Teraz dostajemy zbiór opowieści o dzieciństwie naszego herosa. Utrzymany w klimacie krótkich, jednoplanszowych historyjek dla dzieci i młodzieży, jakich na rynku pełno (to taki sam typ opowieści, jak „Kid Paddle”, „Titeuf”, „Sisters” czy „Cedryk”, jeśli chcecie porównania), wyróżnia się jednak osadzeniem go w tych uwielbianych realiach, jak i naprawdę dobrym wykonaniem.

„Brzdące z Troy” to taki sympatyczny, nieco prostszy i trochę niepoważny, ale mający cały zadziorny urok pierwowzoru dodatek, który śmiało można postawić obok takich podserii, jak „Trolle z Troy”. I nie odczytujcie tu słowa „zinfantylizowany” w sposób pejoratywny, bo nie o to mi chodzi. Ja wiem, rozumiem sens i znaczenie, ale tu nie pasują hasła pokroju „ułagodzone” czy coś w ten deseń. To po prostu stare dobre przygody, ale w wersji, gdzie widać pewną niedojrzałość etc., ale o to właśnie chodzi. Tak ma być. I tak jest znakomicie.

Więcej tu komedii, niż akcji i to do serii pasuje. Główny cykl stał akcją, erotyką i niewybrednymi żartami. Tu wiek docelowego odbiorcy został obniżony, podobnie jak i wiek samych postaci, więc niektóre rzeczy musiały wypaść, a całość zmienić charakter. A jednak wciąż to ten sam stary, dobry „Lanfeust”, którego kochamy od równo ćwierć wieku. Tak, tak, pierwszy album z jego przygodami po polsku wyszedł w roku 2001, a choć seria swoimi korzeniami sięga wczesnych lat 90. XX wieku, nic nie straciła na swojej atrakcyjności. I widać, że te postacie i schematy fajnie odnajdują się w różnych formach i w nowych czasach.

Przeuroczo to zilustrowane, świetnie wydane, wypada, jak zawsze znakomicie. Ten zbiorczy tom pięknie wygląda na półce, ale i równie pięknie dopełnia kolekcji. Czy by po niego sięgnąć trzeba znać główny cykl? Absolutnie nie, bo to taka rzecz, jak „Falnfeusta”, jak „Navis” dla „Armady” – samodzielne, zamknięte i idealne dla nowych odbiorców. Ale i znakomite dopełnienie kultowego cyklu. Czego chcieć więcej? 

Z niewielką pomocą przyjaciół. Dr Who Houser Jody Jones Christopher Smith Matthew Dow Slott Dan Collins Mike

 „Doktor Who. Z niewielką pomocą przyjaciół” to jeden z tych komiksów, które przypominają, dlaczego ta seria od tylu lat ma tak wiernych fanów. Oczywiście można go przeczytać bez znajomości całego uniwersum, ale mam wrażenie, że najwięcej radości daje właśnie osobom, które spędziły już trochę czasu w TARDIS i dobrze wiedzą, że w świecie Doktora wszystko jest możliwe. Nawet rzeczy, które jeszcze chwilę wcześniej wydawały się kompletnie absurdalne.

Historia od początku stawia na przygodę, tempo i charakterystyczny dla serii humor. Nie brakuje tajemnic, zwrotów akcji i tego specyficznego poczucia zachwytu, które zawsze pojawia się wtedy, gdy Doktor wpada na kolejny szalony pomysł. Jednocześnie nie jest to opowieść oparta wyłącznie na efektownych wydarzeniach. Jak sugeruje sam tytuł, bardzo ważną rolę odgrywają tutaj przyjaciele i sojusznicy Doktora. To właśnie relacje między bohaterami sprawiają, że całość ma serce i nie zamienia się w zwykłą galaktyczną gonitwę od jednej katastrofy do drugiej.

Bardzo spodobało mi się również to, jak udało się oddać atmosferę serialu. Podczas lektury miałem wrażenie, że oglądam jeden z odcinków, tylko zapisany w formie komiksu. Dialogi brzmią naturalnie, bohaterowie zachowują się tak, jak można by się po nich spodziewać, a całość zachowuje ten niezwykły balans pomiędzy humorem, przygodą i odrobiną wzruszenia. To cecha, której wielu komiksom opartym na znanych markach brakuje, tutaj natomiast wszystko działa zaskakująco dobrze.

Warstwa graficzna również zasługuje na pochwałę. Rysunki są czytelne, dynamiczne i dobrze oddają emocje postaci. Szczególnie udanie wypadają sceny bardziej widowiskowe, kiedy akcja nabiera rozpędu i trzeba pokazać coś naprawdę niezwykłego. Kolory są żywe, ale nie przesadzone, dzięki czemu komiks czyta się bardzo przyjemnie.

„Z niewielką pomocą przyjaciół” nie próbuje być przełomowym dziełem science fiction ani opowieścią, która na nowo definiuje postać Doktora. Zamiast tego oferuje coś znacznie cenniejszego — świetną zabawę i kilka godzin spędzonych w świecie, który wielu czytelników po prostu uwielbia. Dla fana Doktora Who jest to prawdziwa gratka, pełna znajomych motywów, charakterystycznego humoru i tej wyjątkowej magii, dzięki której niebieska budka policyjna od dekad zabiera nas w miejsca, których nie da się znaleźć na żadnej mapie.

Jeśli więc lubicie Doktora, jego szalone przygody i bohaterów, którzy mimo przeciwności losu zawsze próbują uratować wszechświat, ten komiks zdecydowanie warto poznać. To po prostu bardzo dobra przygoda w starym, sprawdzonym stylu.

Finałowe starcie. Władza absolutna. Tom 3 Waid Mark Dan Mora

 

„Władza absolutna” dobiega końca. I zanim przejdę do omawiania tego tomu, już za tempo wydania tej opowieści muszę pochwalić Egmont. Wydawca nie czekał bowiem, nie odwlekał – miesiąc po miesiącu rzucił nam trzy, całkiem grubaśne tomy (a tu kolejna pochwała, bo mógł wypuścić tylko samą miniserię i po sprawie, ale nie, Egmont poszedł w kompleksowe i wydał wszystkie tie-iny, wprowadzenia etc.). nie musieliśmy wiec czekać, nie zdążyliśmy zapomnieć, co było poprzednio, a wreszcie w nasze ręce trafiła po prostu kompletnie wydana rzecz. Czy dobra? Tak, chociaż mało oryginalna, ale zapewniająca fajną rozrywkę i mająca swoje dla uniwersum znaczenie.

Trzeci tom to po prostu już jazda bez trzymanki i na całego. Nie ma tu miejsca na wprowadzanie, czy rozwijanie albo budowanie pewnych elementów. W zasadzie do tej pory wszystko zostało już powiedziane i pokazane, każdy element niemal wskoczył na swoje miejsce. Co zostało? Szybka, szalona, widowiskowa akcja, gdzie dzieje się tak dużo i tak konkretnie, jak to możliwe. O tym, że cały pomysł oparty jest na znanym już motywie wspominałem poprzednio, więc nie będę już w temat wnikał, ale po finale mocno widać jedną rzecz: ta historia jest kanonem i ma naprawdę znaczący wpływ na uniwersum. Po „Władzy absolutnej” pozostają konsekwencje, które będą w seriach odbijać się echem co najmniej jeszcze przez jakiś czas. Dochodzi tu do pewnych… hm… przetasowań i te są mniej lub bardziej znaczące. I chociaż nie jest to rewolucyjna opowieść, warto ją znać.

Bo poza tym wszystkim, to po prostu dobre superhero z całą masą postaci. Jest na co popatrzeć, chociaż rysownicy, jak i scenarzyści, to spora ekipa i nie każdy robi na takim samym, fajnym poziomie, ale to, co najważniejsze, jest autentycznie dobre i świetnie zilustrowane. Co trzeba docenić, rzecz wypada o wiele, wiele lepiej, niż wcześniejsze eventy – właściwie wszystko, co DC na polu wielkich wydarzeń wydało pomiędzy „Batmanem: Death Metal”, a „Władzą absolutną” było o niebo słabsze, więc powrót do nieco lepszej (ale nadal to nie poziom „Zegara zgłady”) cieszy.

W skrócie: kawał fajnej zabawy. Nadal to taki komiksowy odpowiednik wielkich kinowych hitów z olbrzymim budżetem i gwiazdorską obsadą, nadal opiera się przede wszystkim na efekcie, niż zaangażowanej, ambitnej treści, ale swoją rolę spełnia bardzo dobrze. Bo przecież tym właśnie miał być, a cała ta historia zamiast przypominać odgrzewanego kotleta, daje masę frajdy.

Ewangelia według Orli Eoghan Walls

 Są książki, które czyta się szybko i zapomina tydzień później. Są też takie, które zostają jak dziwny sen — niby niewyraźny, ale wraca nagle w środku nocy albo podczas patrzenia przez okno autobusu. "Ewangelia według Orli" zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. To jedna z najbardziej osobliwych i jednocześnie najbardziej ludzkich książek, jakie ostatnio trafiły mi w ręce. Dziwna, momentami chaotyczna, czasem wręcz irytująca — ale właśnie przez to prawdziwa.

Historia jest z pozoru prosta. Orla po śmierci matki właściwie rozpada się od środka. Ojciec zamyka się w sobie, codzienność traci jakikolwiek sens, a świat wygląda tak, jakby ktoś spuścił z niego wszystkie kolory. Wtedy pojawia się tajemniczy mężczyzna twierdzący, że jest Jezusem. Orla rusza z nim w podróż przez północną Anglię, trochę uciekając przed rzeczywistością, trochę szukając cudu, a trochę chyba próbując sprawdzić, czy po katastrofie da się jeszcze cokolwiek poczuć. Brzmi absurdalnie — i momentami takie właśnie jest — ale pod tym wszystkim siedzi bardzo szczera opowieść o żałobie, samotności i desperackiej potrzebie nadziei.

Największą siłą tej książki jest klimat. Tego nie czyta się jak zwykłej powieści drogi. To bardziej przypomina błąkanie się po świecie we mgle, kiedy człowiek sam nie wie, czy jeszcze czegoś szuka, czy już tylko idzie przed siebie z rozpędu. Deszcz, stacje benzynowe, puste drogi, tanie jedzenie i zmęczeni ludzie — wszystko jest tu takie szare, przygaszone i jednocześnie dziwnie piękne. Autor świetnie pokazuje ten moment w życiu, kiedy emocje są tak poplątane, że człowiek raz chce płakać, a chwilę później śmieje się z kompletnych głupot.

Bardzo podobało mi się też to, że książka nie próbuje udawać „mądrej literatury”. Nie moralizuje, nie tłumaczy świata, nie daje gotowych odpowiedzi. Wręcz przeciwnie — często zostawia czytelnika w kompletnej niepewności. Czy ten człowiek naprawdę jest Jezusem? Czy Orla po prostu rozpaczliwie potrzebuje w coś uwierzyć? A może to wszystko nie ma znaczenia? I właśnie to jest najlepsze. Ta historia działa bardziej emocjonalnie niż logicznie. Nie chodzi o rozwiązanie zagadki, tylko o to uczucie pustki i zagubienia, które ciągnie się za bohaterką przez całą książkę.

Orla sama w sobie też jest świetnie napisana. Nie jest „sympatyczna” w typowo książkowy sposób. Potrafi być złośliwa, zamknięta, egoistyczna, czasem wręcz odpychająca. Ale dokładnie tak wygląda prawdziwy ból. Ludzie po stracie nie stają się poetami patrzącymi melancholijnie w deszcz. Częściej są po prostu zmęczeni, rozbici i źli na cały świat. I autor miał odwagę to pokazać bez upiększania.

Po skończeniu tej książki zostało mi bardzo dziwne uczucie. Nie smutek nawet, bardziej coś w rodzaju cichego zawieszenia. Jakby ktoś przez chwilę uchylił drzwi do czyjejś samotności i zaraz znowu je zamknął. Ewangelia według Orli nie daje wielkiego finału ani pięknego pocieszenia. Ale może właśnie dlatego działa tak mocno. Bo czasem człowiek nie potrzebuje odpowiedzi. Czasem wystarczy świadomość, że ktoś umiał nazwać ten chaos, który siedzi ludziom w głowie po stracie.

Avengers. Zmierzch Chip Zdarsky Daniel Acuña

 

Chip Zdarsky zrobił coś, czego po komiksach superbohaterskich zawsze trochę szukam, a rzadko dostaję naprawdę dobrze podane. Wziął całą tę błyszczącą, kolorową mitologię Avengersów i wrzucił ją w świat, który wygląda jak kac po długiej imprezie. Nie ma tu triumfalnych póz, wielkich przemówień o nadziei ani poczucia, że za chwilę ktoś uratuje dzień i jeszcze rzuci błyskotliwym żartem. Jest za to zmęczenie, rozczarowanie i ten dziwny smutek, kiedy patrzysz na bohaterów, którzy kiedyś byli symbolem czegoś większego, a teraz bardziej przypominają ludzi, którym świat po prostu uciekł między palcami.

Największa siła tego komiksu leży właśnie w atmosferze. Twórca świetnie buduje wizję przyszłości, która nie jest efektowną apokalipsą pełną wybuchów, tylko czymś znacznie bardziej niepokojącym. To świat, który niby nadal działa, ludzie chodzą, żyją, system istnieje, ale wszystko jest lekko przegniłe. Jakby ktoś zgasił światło i nikt nie miał ochoty go z powrotem zapalić. Ten klimat naprawdę robi robotę, bo zamiast kolejnej historii o ratowaniu wszechświata dostajemy opowieść o tym, co zostaje, kiedy bohaterowie przegrywają nie tylko bitwę, ale też ideę, którą mieli reprezentować.

Steve Rogers jest tutaj absolutnym sercem tej historii. Nie jako niezniszczalna legenda w idealnie wyprasowanym kostiumie, tylko człowiek, który musi skonfrontować się z rzeczywistością, gdzie jego wartości brzmią niemal staroświecko. I właśnie dlatego działa to tak dobrze. Kapitan Ameryka w rękach gorszego scenarzysty bardzo łatwo zamienia się w pomnik albo mem, a tutaj jest po prostu boleśnie ludzki. Uparty, trochę naiwny, ale przez to autentyczny.

Podoba mi się też, że ten komiks nie sili się na przesadną filozofię. Jasne, są tu pytania o władzę, odpowiedzialność, społeczeństwo i cenę bezpieczeństwa, ale wszystko jest podane naturalnie, bez wrażenia, że ktoś wali cię po głowie manifestem politycznym. Historia płynie i sama daje przestrzeń do tych przemyśleń. Graficznie też jest bardzo dobrze. Kadry są ciężkie, momentami wręcz duszne, co idealnie współgra z całością. Nie ma tu przesadnego przepychu, który odwraca uwagę od historii. Wszystko służy klimatowi schyłku, zmęczenia i powolnego rozpadania się legendy.

"Avengers. Zmierzch" to komiks dla ludzi, którzy lubią superbohaterów, ale czasem mają już serdecznie dość klasycznego marvelowego hałasu. Mniej tu fajerwerków, więcej melancholii i refleksji nad tym, co dzieje się z ideałami, kiedy świat przestaje ich potrzebować albo tylko udaje, że przestał. Bardzo dobra rzecz. Trochę gorzka, trochę przygnębiająca, ale właśnie dzięki temu zostaje w głowie dłużej niż kolejna historia, w której pół miasta wybucha po raz czterdziesty trzeci.

Władza absolutna. Tom 2 - Ruch oporu Mark Waid Dan Mora

Nie da się nie porównać „Władzy absolutnej” do „Siły wyższej”: może nieco zapomnianego, nieszczególnie popularnego, ale wydanego także po polsku komiksu, w którym superbohaterowie tracą moce i muszą poradzić sobie w nowej nieoczekiwanej dla nich rzeczywistości. Tam czynnikiem całego zajścia, spiritus movens wydarzeń, było coś niewiadomego pochodzenia, tutaj mamy konkretne działanie wrogów, którzy chcą wyeliminować herosów. No a ten temat wyeliminowania herosów z przestrzeni publicznej i pozostawieniach jedynie ekip podporządkowanych rządowi to też stały motyw komiksów superbohaterskich, przynajmniej tych po 86 roku. Nie ma to jednak żadnego znaczenia, bo scenarzysta tego komiksu to człowiek, który potrafi ze zgranych motywów zrobić coś fajnego, coś lekkiego, sympatycznego, nieskomplikowanego, a zarazem dramatycznego. Coś, co bawi. I dokładnie to robi ten komiks.

Jedna z podstawowych różnic pomiędzy „Siłą wyższą” a „Władzą absolutną” jest taka, że tamten komiks był jednorazowym krótkim albumem, zamkniętą historią, która nie miała wpływu na samo uniwersum DC, bo przedstawiało alternatywną wersję wydarzeń, dziejącą się gdzieś tam. Tu nie dość, że mamy wydarzenia kanoniczne, które wpłyną na owo uniwersum i będą jego częścią pewnie przez długi czas, to jeszcze całość ma epicki rozmach. Rozpisana na trzy o wiele grubsze niż tamto dzieło tomy, oferuje o wiele więcej wydarzeń, więcej postaci, bardziej rozbudowaną akcją i treść oraz różne podejścia. Mamy tu w końcu różnych scenarzystów, różne serie, różnych rysowników i różne podejście do materii opowieści, a każda z nich coś wnosi, każda z nich wygląda nieco inaczej, a jednocześnie składają się w jedną fajną całość. Fajną, bo naprawdę dzieje się tu dużo, czyta się to z przyjemnością i po prostu zabawa jest dobra jak na superbohaterską rozrywkę środka przystało, niczym fajny kinowe hity, wypełnione po brzegi efektami specjalnymi i gwiazdorską obsadą.

Graficznie jest to różnorodne. Jedni artyści są lepsi, inni nieco słabsi, każdy jednak znajdzie tu coś dla siebie. Nie ma bowiem kiepskich rysunków. Całość jest widowiskowa, świetnie dopełniona złożonym kolorem, pełna efektów komputerowych i po prostu rozmachu. Są realistyczne, pełne detali ilustracje, są te prostsze i lżejsze, a wszystko ta składa się na różnorodną ale kompatybilną, tak samo jak w warstwie scenariuszowej, historią, którą fani uniwersum poznać powinni. Czy będzie to przełom na miarę największych „Kryzysów”, jakie serwowało nam DC? Nie wiem. Czy reperkusje tej opowieści na długie lata będą pobrzmiewać w seriach? Nie mam pojęcia. Wiem jednak, że bawiłem się dobrze i chętnie poczytałbym jeszcze więcej. No i poczytam, bo przed nami jeszcze trzeci, ostatni tom, który, jak wierzą fajnie to wszystko dopełni i zamknie.

Przeznaczenie X. Grzechy Sinistera Al Ewing Kieron Gillen Andrea Di Vito i inni

 

To jest ten moment, kiedy ktoś bierze cały mutantowy kocioł z Sinisterem na czele, dokręca śrubę do oporu i mówi sprawdzam. I nagle okazuje się, że zamiast kolejnego sprytnego planu złoczyńcy dostajemy wizję świata, w której jeden facet z obsesją na punkcie genów i własnej wielkości robi z rzeczywistością dokładnie to, co chce. Kieron Gillen z ekipą idzie tu w pełną przesadę, ale kontrolowaną, i to jest najlepsze. To nie jest chaos dla samego chaosu, tylko bardzo świadomie rozpisana katastrofa, która momentami ociera się o groteskę, a chwilę później robi się zaskakująco ponura.

Treściowo to jazda bez trzymanki. Punkt wyjścia jest prosty, aż do bólu komiksowy, bo Sinister manipuluje systemem Krakoa i w końcu przejmuje kontrolę w sposób, który wydaje się jednocześnie absurdalny i niepokojąco logiczny. Potem historia przeskakuje w przyszłość i zaczyna się pokaz konsekwencji. Świat pod jego panowaniem to nie tylko dystopia, ale wręcz karykatura idei mutantów jako następnego etapu ewolucji. Każda kolejna dekada dokłada nową warstwę zepsucia, a bohaterowie, których znamy, zaczynają przypominać krzywe odbicia samych siebie. Jest tu i czarny humor, i całkiem szczere pytanie o to, czy system, który miał być utopią, od początku nie był proszeniem się o katastrofę.

Najlepsze w tym wszystkim jest to, jak twórcy bawią się tonem. Z jednej strony mamy niemal campową energię Mistera, jego teatralność, ego rozlane na pół galaktyki, a z drugiej strony konsekwencje jego działań są momentami naprawdę ciężkie. Ten kontrast działa zaskakująco dobrze, bo zamiast się gryźć, oba elementy się napędzają. Śmiejesz się z absurdu, a chwilę później orientujesz się, że ten absurd właśnie połknął cały świat. Bohaterowie drugiego planu też dostają swoje momenty, chociaż to zdecydowanie historia zdominowana przez jedną osobowość. I to może być dla niektórych minus, bo jeśli nie kupujesz opowieści w tej wersji, to całość może ci się wydać zbyt przegięta. Ale jeśli kupujesz, to wchodzisz w to po uszy.

Od strony wizualnej to dokładnie to, czego taka historia potrzebuje. Jest dziwnie, momentami wręcz niepokojąco, kolory potrafią być agresywne, projekty postaci odjeżdżają w stronę czegoś między operą kosmiczną a koszmarem sennym. Wszystko podkręca wrażenie, że oglądasz świat, który dawno przestał być normalny. „Grzechy Sinistera” to komiks, który nie udaje, że jest subtelny. On chce być przesadzony, momentami wręcz bezczelny, i dokładnie dzięki temu działa. To opowieść o ego bez hamulców, o systemie, który można złamać od środka, i o tym, jak cienka jest granica między utopią a totalną katastrofą. Dla mnie bardzo satysfakcjonujące, trochę chore w najlepszym sensie i zdecydowanie zostające w głowie na dłużej.

DC kontra Wampiry James Tynion IV Matthew Rosenberg Otto Schmidt

 

„DC kontra wampiry” to jest dokładnie ten moment, kiedy ktoś w redakcji najwyraźniej powiedział: „A gdyby tak wziąć całe to nasze poważne uniwersum, pełne bogów, herosów i dramatów… i wrzucić w to wampiry?”. I zamiast wyjść z tego coś, co się rozpadnie po trzech zeszytach, dostajemy historię, która bawi się konwencją jak kot laserkiem – czasem trochę za bardzo, ale jednak trudno oderwać wzrok.

Na początku jest nawet niewinnie. Ot, dziwne rzeczy zaczynają się dziać, bohaterowie zachowują się podejrzanie, atmosfera robi się gęstsza niż barszcz na święta. I nagle orientujesz się, że to nie jest kolejna historia o tym, jak Batman coś przewidział pięć ruchów do przodu (chociaż spokojnie, Batman dalej jest Batmanem, nie oszukujmy się). Tu stawka jest zupełnie inna, bo zagrożenie nie polega na wielkim wybuchu czy kosmicznym złoczyńcy, tylko na tym, że ktoś obok ciebie… może już nie być do końca sobą. I to działa zaskakująco dobrze.

Największa frajda z tego komiksu to obserwowanie, jak znane postacie są wywracane do góry nogami. Sojusze się sypią, zaufanie znika szybciej niż dobra wola w internecie, a decyzje, które normalnie byłyby oczywiste, tutaj nagle zaczynają ciążyć. I jest w tym coś przewrotnie przyjemnego – takie „a co jeśli”, ale bez hamulców. Czasem aż za bardzo, bo momentami miałem wrażenie, że scenarzyści losują ofiary z kapelusza, żeby tylko podkręcić napięcie. Ale z drugiej strony… chyba właśnie o to chodziło. To nie miało być bezpieczne.

Humor też się pojawia, choć to raczej ten typ, który wyskakuje znienacka, trochę czarny, trochę złośliwy. Nie jest to komiks, który próbuje być śmieszny na siłę, ale co jakiś czas rzuci czymś, co wywołuje taki półuśmiech w stylu „no dobra, tego się nie spodziewałem”. I dobrze, bo przy całym tym mroku i paranoi przyda się chwila oddechu.

Graficznie jest solidnie, momentami bardzo klimatycznie. Cienie, kontrasty, te wszystkie nocne sceny – czuć, że ktoś wiedział, co robi z tym motywem. Wampiry nie są tu błyszczącymi romantykami, tylko raczej czymś, co faktycznie nie chciałbyś spotkać w ciemnej uliczce. I za to duży plus.

Czy wszystko działa idealnie? No nie. Bywają momenty, gdzie tempo siada albo fabuła robi skrót myślowy większy niż powinno się wybaczyć. Czasem też miałem wrażenie, że niektóre postacie dostają mniej uwagi, niż by zasługiwały, bo historia pędzi dalej, jakby ktoś ją poganiał kijem. Ale mimo tego trudno się od niej oderwać, bo cały czas chcesz wiedzieć, kto jeszcze okaże się… no, kim się okaże.

Podsumowując – „DC kontra wampiry” to nie jest komiks, który bierze jeńców. Trochę szalony, momentami brutalny dla bohaterów (i dla czytelnika też), ale jednocześnie cholernie wciągający. Taka historia, przy której myślisz: „to nie powinno działać”… a potem łapiesz się na tym, że przewracasz kolejną stronę i już cię to wciągnęło na dobre. I chyba właśnie za to lubię takie rzeczy najbardziej.

Pierwszy rycerz. Bat-Man Perkins Mike Jurgens Dan

 

Batman powstał pod koniec lat 30 jako bohater opowieści detektywistycznych: superbohaterska odpowiedź na Sherlocka Holmesa, łącząca w sobie kilka postaci, estetyk itp. Z tym, że w tych latach 30 estetyka i realia owych czasów były po prostu realiami, które znali czytelnicy z dnia codziennego. Upiększonymi na potrzeby komiksu, ujętymi w bardziej łagodny sposób, ale jednak realiami i nie było potrzeby ich eksponowania czy szczególnego wykorzystywania, bo nie stanowiły dodatkowego atutu. Teraz jednak mamy inne czasy i ten retroklimat to spory plus, a Dan Jurgens, legendarny scenarzysta, który dał nam między innymi „Śmierć Supermana”, wziął na warsztat nie tylko początki kariery Batmana, ale też te realia czasu, w których przyszło mu karierę zaczynać. W efekcie dostajemy bardzo ciekawy kryminał noire z odrobiną superbohaterszczyzny, który znakomicie wykorzystuje zarówno samą postać, czasy, historię i to czego oczekujemy najbardziej czyli dobrą zagadkę, niosącą całość.

Tyle było już komiksów o początkach Batmana i nie ma chyba sensu wymieniać ich wszystkich. Mieliśmy sporo po polsku, jeszcze więcej w naszym kraju się zapewne nie ukazało, rzecz w tym, że różni twórcy przez wiele długich lat dokładali swoje trzy grosze, próbując nam pokazać jak wyglądały te wczesne lata działalności herosa. Czasem przenoszono go do innych realiów, osadzano akcją na przykład w wiktoriańskich klimatach czy skupiano się na tym, by dopowiedzieć, jak na początku wyglądały pewne aspekty jego działalności. Tutaj Jurgens idzie w zupełnie innym kierunku: on wykorzystuje nie tylko początki działalności Batmana ,ale też realia w jakich te się zaczynały/ Mając jednak dystans do tamtych czasów i szerszą perspektywę, temat zgłębia z różnych stron. Jego opowieść jest brudna bliska ulicy, ciemnym brudnym, szemranym zaułkom i ludziom. Tu nie ma upiększania. Gotham końca lat 30 to miejsce niebezpieczne, brudne, pełne przestępstw, ale też i paniki. Co prawda wojna w Europie nawet jeszcze się nie zaczęła, ale naziści już teraz wywołują strach także w Ameryce. Na tle tego wszystkiego dzieje się zaś seria morderstw polityków dokonywana… właśnie przez kogo? dlaczego? Tego musi się dowiedzieć zarówno Gordon jak i Batman. No i czytelnicy.

I cała akcja komiksu to właśnie taka detektywistyczna opowieść, wypełniona jednak ciągłymi tej akcji zwrotami, szybkim tempem i solidną dawką wydarzeń. Bywa krwawo, bywa brutalnie, twórcy nie unikają ukazywania nam detali chociażby odciętych głów ofiar, a całość choć ma wymiar rozrywkowy jednocześnie stara się pozostać jak najbardziej wierna historycznie i realistyczna, a co za tym idzie jest też w pewnym sensie ciężka i mroczna, depresyjna, można rzec. Świetnie narysowana pozostaje opowieścią w której cienie czerń i cała mnóstwo detali budują niesamowity klimat. Klimat tamtych czasów, klimat opowieści noir, klimat dobrych kryminalnych historii o Batmanie, który porusza się w mroku, który straszy, który ma w sobie coś z horroru, coś z miejskiej legendy (to ostatnie jest zresztą bardzo wyraźnie podkreślone), ale przede wszystkim pozostaje detektywem.

Świetnie wszystko to podkreślają nam rysunki. Mroczne, realistyczne, pełne detali, cieni, czerni i znakomitego uchwycenia realiów historycznych, jak i po prostu gatunkowych. Pięknie to wygląda, jest mocne, trafiające do czytelnika i robiące wrażenie. Tak samo zresztą jak wydanie w twardej oprawie, w powiększonym formacie, który pozwala nam się cieszyć tą historią i przepięknie wygląda na półce. Dużo było po polsku komiksów o Batmanie, dużo ich mamy w ostatnich latach: klasyki w grubych tomach, współczesnych serii kontynuowanych przez kolejnych artystów, pojedynczych albumów, mniej lub bardziej kultowych, a jednak historii takiej jak „Pierwszy rycerz” - tak dobrej tak świetnie poprowadzonej i mającej na siebie własny pomysł  - od lat nie było.

Opowieści o pilocie Pirxie Stanisław Lem

 

Są takie książki, do których się wraca nie dlatego, że się zapomniało fabułę, tylko dlatego, że chce się jeszcze raz poczuć ten specyficzny rodzaj niepokoju, który zostaje gdzieś pod skórą. Dla mnie Opowieści o pilocie Pirxie to właśnie taki przypadek. Niby zbiór opowiadań o kosmicznym pilocie, niby trochę przygoda, trochę science fiction w klasycznym wydaniu, a jednak po kilku stronach człowiek orientuje się, że to nie jest żadna lekka wycieczka w gwiazdy, tylko raczej bardzo przyziemna – i momentami niewygodna – podróż w głąb ludzkiej natury.

Pirx nie jest żadnym bohaterem z plakatu. To chyba najbardziej „ludzki” astronauta, jakiego można sobie wyobrazić: popełnia błędy, waha się, czasem czegoś nie rozumie, czasem podejmuje decyzje bardziej intuicyjnie niż rozsądnie. I właśnie przez to działa. Lem nie robi z niego herosa, tylko faceta, który znalazł się w sytuacjach przerastających podręczniki i procedury. A w kosmosie, jak się okazuje, największym problemem wcale nie jest próżnia czy awaria sprzętu, tylko to, co siedzi w głowie człowieka.

Najbardziej uderza mnie w tych opowiadaniach to, jak bardzo są „ciche”. Nie ma tu fajerwerków, wielkich bitew, efektownych katastrof co kilka stron. Zamiast tego jest napięcie budowane powoli, trochę jakby ktoś dokręcał śrubę, ale bez hałasu. Lem – czyli Stanisław Lem – ma niesamowitą zdolność sprawiania, że zaczynasz się zastanawiać nad rzeczami, które teoretycznie są oczywiste. Czym jest decyzja? Gdzie kończy się człowiek, a zaczyna maszyna? I czy naprawdę jesteśmy tacy racjonalni, jak lubimy o sobie myśleć? Jest w tym też coś przewrotnie ironicznego. Pirx często wychodzi z opresji nie dlatego, że jest najlepszy, tylko dlatego, że… jest niedoskonały. W świecie, gdzie maszyny dążą do perfekcji, jego ludzkie „usterki” okazują się zaletą. To jest jeden z tych pomysłów Lema, które brzmią prosto, ale im dłużej o nich myślisz, tym bardziej zaczynają uwierać.

Czyta się to z przyjemnością, ale to nie jest przyjemność lekka i bez zobowiązań. Raczej taka, po której odkładasz książkę i przez chwilę patrzysz w ścianę, bo coś ci się w głowie jeszcze układa. I to chyba największa siła tej książki – ona nie kończy się razem z ostatnim zdaniem. Jeśli lubisz Lema, to wiadomo – tu nie ma zaskoczenia, to po prostu kolejny dowód, że potrafił pisać rzeczy jednocześnie przystępne i cholernie mądre. A jeśli ktoś jeszcze Pirxa nie zna, to trochę zazdroszczę, bo to jedna z tych przygód, które najlepiej przeżyć pierwszy raz bez żadnych oczekiwań.